38#

شاید بعضی روز ها یادت بیوفتد و با خودت بگویی همان کسی که مدعی بود و نیشش برای بقیه باز، چرا داد و هوارش برای من بود؟ چرا لبخند میزد و لبخند میزد، اما در یک چشم به هم زدن، به مرز انفجار می رسید و صدایش را در حلقومش می انداخت و جلوی بقیه سرم عربده می کشید؟

جوابش خبلی ساده است! عاقا من روی شما حساسم! من درمورد شما غیرتی میشوم! بفهمید لطفا!(حالا بماند که من در چشم شما، سیب زمینی ای بیش نیستم!) همه ی این رنج ها و دوری هایی هم ک متوجه حال خراب بنده است، ناشی از همین غیرتی است که شما نمی فهمید، ولی من خوب میفهمم! شما هم که چند سالیست چمدانت را برداشته ای و قهر نموده ای و به منزل پدری مشرف شده ای! عشق ما را هم_اگر اصلا از اول وجود داشته است_ انداخته ای دور و عشاق دیگری داری، تا اینجایش قبول! ولی نبینم از آن چیز هایی که امروز دیدم! حرص بده ما را تا حد دق دادن! تشکر واقعا!

پ.ن: با خدا قهرم